گلستان است بر بستان ایمان، آتش شیطان            نخواهد گشت ایران هرگز از این شعله‌ها ویران

به غیر از اهتزاز و اوج و عزت نیست تقدیرش            که با دست اباالفضل ایستاده پرچم ایران

ندارد حزن و بیمی مؤمن از دیروز و از فردا            که خوانده «اَنتُمُ الاَعلَون» را هر روز در قرآن

حسین است و یقین و شور «بسم الله مجریٰها»            چرا باید گریزد کشتی این مردم از طوفان؟

به خون بسته‌ست با دلدار عهد از کربلا این قوم            ندارد -آن‌که سر داده‌ست و جان داده‌ست- بیم از نان

رشید و تنگسیری هست و حاجی‌زاده و همّت            پُر است از پهلوان تا هست این خاک جوان‌مردان

به غیر از قعر در آب و قبر از خاکش نخواهی دید            اگر باور نداری باز هم این گوی و این میدان